چانویو، آئین‌ چای، در ابتدای قرن سیزدهم توسط ای سایی،بنیانگذار مکتب ذن رین زایی،به ژاپن آمد.
شاید بهترین راه وصف عشق ژاپنی به طبیعت، از نظر رابطه‌ی آن با روح آیین بودای ذن، تحلیل مفاهیم گوناگونی است که وارد ساختمان چای‌خانه شده است که در آن هنر چای، موافق یک سلسله آداب انجام می‌گیرد. این آداب را به هیچ‌وجه حساب شده تدوین نکرده‌اند، بلکه به تدریج و به طور ندانسته از جان‌های هنرپرور استادان چای دمیده است، و ما در ساخت این جان‌ها غریزه‌ی طبیعت ژاپنی را که تماماً از نظرهای اخلاقی، زیبایی‌شناختی و عقلی، در فلسفه‌ی ذن پرورش یافته، می‌بینیم. وقتی که همه چیز را درباره‌ی چای بدانیم، مثلاً تاریخ و عمل و اوضاع و زمینه‌ی روحی و جو اخلاقی ناشی از آن را، می‌توان گفت که ما نیز رازهای روان‌شناسی ژاپنی را می‌فهمیم.



حرکات دست وروند کار بخشی از آئین را می‌سازند که قواعدش در کتاب چای (چاجینگ) آمده است. در پایان قرن پانزدهم شوگون آشیکاگایوشیما سا دستور داد تا در ویلایش در کیوتو عمارت کلاه فرنگی‌ای برای آداب چای ساخته شود که موراتاجوکو، استاد چای، مخصوصاً برای او و میهمانان‌اش مراسم را آن جا اجرا می‌کرد. از طریق سنوریکیو استاد مشهور بود که چانویو در قرن شانزدهم در تمام سطوح با فرهنگ جامعه گسترش یافت و طریقت چای (سادو) به وجود آمد. اصول زیبایی‌شناختی از آرمان ذن درباره‌ی سادگی پیروی کرد.


اندازه‌های اتاقی که آیین چای در آن برگزار می‌شود در آن زمان تابع قواعد اکید و سختی بود. اتاق می‌باید به اندازه‌ی چهار تاتامی (حصیر) باشد یا مساحتی حدود نه متر مربع داشته باشد. از طریق در کوتاهی وارد شده و درون اتاق، رنگ‌های ملایم که با سبزی چای و مصالح (چوب و کاغذ) هماهنگ می‌باشد، یادآور طبیعت است.

اشیایی را که در مراسم استفاده می‌شود از مواد طبیعی مانند، آهن گل و خیزران می‌سازند چاوان‌ها (فنجان یا پیاله سرامیک) از کوره‌های بی‌زن، ستو، شینو، راکو و اوریبه بیرون می‌آمد. راهبان ژاپنی ظروف مشکی را در فوجیان کشف کردند. پیاله‌ هارا تم موکو نامیدند این نام ژاپنی بعداً اسم عامی شد برای همه ی ظروف چای‌خوری مشکی که در کوره‌های مختلف متعددی تولید می‌شد.


فنجان‌های آئین چای در کوره‌های منطقه‌ی کن‌سایی می‌ساختند این فنجان‌ها شکل‌های مختلفی دارند، صاف یا بلند و رنگ لعاب آنها متفاوت است سفید برای شینو، نارنجی – قرمز برای راکو، رنگ می‌بایست با سبزی چای هماهنگ باشد و فنجان‌ها می‌بایست طرح ساده‌ای داشته باشند و با حرکات دست مناسب باشند

میهمانان دیری می‌نشینند و در حالت خاص فروتنانه‌ای چشم به راه می‌مانند. برای آنکه این هنر با آرامش و دلی مجموع صورت گیرد به نوعی حالت مقدس نیاز است که خاموشانه به حاضران مجلس منتقل می‌شود. وقتی که فنجان چای را به نوبت به دست میهمانان می‌دهند و آنان چای را آهسته و با تأمل جرعه جرعه می‌نوشند، دیگر احساس تشنگی نخواهند کرد

/ 0 نظر / 8 بازدید